حكومت نظامی

ماهرانه در جنگ است ناخدای استبداد با خدای آزادی

عراق ۱۹ هزار تن مواد شيميايى عليه ايران به كار برد

leave a comment »

shimical3گروه اجتماعى: «فرانس وان آنراد» – تاجر ۶۳ ساله تبعه هلند و نخستين متهم فروش مواد شيميايى به دولت عراق در دوران جنگ ۸ ساله عليه ايران _ كه از روز ۳۰ آبان ماه سال جارى _ ۲۱ نوامبر _ در وزارت دادگسترى شهر لاهه محاكمه مى شود، روز ۲۳ دسامبر _ دوم دى ماه _ حكم محكوميت خود را دريافت خواهد كرد. در حالى كه هم اكنون پس از گذشت ۴ جلسه از برگزارى دادگاه، شنيده مى شود كه «فرد تيون» – دادستان دادگاه لاهه _ خواستار صدور حكمى مبنى بر ۱۵ سال حبس و مجازات نقدى براى متهم شده است، در طول ۱۷ سال پس از پايان جنگ تحميلى عراق عليه ايران، اين تبعه هلندى تنها شخص حقيقى است كه به اتهام فروش مواد شيميايى به عراق جهت ساخت سلاح هاى شيميايى كه در جنگ مورد استفاده قرار داده، دستگير و به پاى ميز محاكمه فراخوانده  شده و مقامات قضايى بين المللى هنوز موفق نشده اند هيچ يك از ۴۵۰ شركت بين المللى را كه در ساخت سلاح شيميايى به دولت عراق كمك كرده  اند احضار كنند. احضار «آنراد» به دادگاه هم بايد يك بخت براى شاكيان دولت عراق تلقى شود. در واقع مى توان اين طور فكر كرد كه «تصميم» بر آن شد تا آنراد بازداشت و محاكمه شود. فرانس آنراد كه در اواخر دهه ۸۰ ميلادى به اتهام فروش مواد شيميايى به دولت عراق تحت پيگرد قانونى مقامات آمريكايى قرار داشته در سال ۱۹۸۹ در كشور ايتاليا بازداشت مى شود اما موفق به فرار شده و رهسپار عراق شده است. وى به مدت ۱۴ سال با نام مستعار «ابوفارث» در كشور عراق زندگى مى كرد تا آنكه در سال ۲۰۰۳ پس از اشغال كشور عراق توسط نيروهاى آمريكايى، بازداشت و به كشور زادگاه خود _ هلند – منتقل شده است.
• ۱۵ نماينده از ايران
دومين و سومين جلسه دادگاه محاكمه آنراد در روزهاى ۱۱ و ۱۲ آذرماه سال جارى _ دوم و سوم دسامبر _ با حضور جمعى از مصدومان شيميايى از ايران و عراق و وكلاى مدافع آنان برگزار شد. افشين مرادى دبير موسسه مرصاد كه در سال ۱۳۸۳ مدارك و اسناد مربوط به مصدوميت بيش از سه هزار جانباز شيميايى استان كرمانشاه را به دفتر خدمات حقوقى رياست جمهورى تحويل داده و به همراه نمايندگان جانبازان شيميايى در جلسات محاكمه روزهاى ۱۱ و ۱۲ آذرماه حضور داشته درباره چگونگى برگزارى دادگاه در گفت وگو با شرق مى گويد: «جلسه دادگاه صبح روز جمعه ۱۱ آذرماه ساعت ۳۰/۹ صبح با حضور قاضى و دادستان وزارت دادگسترى هلند، «زخفلد» وكيل شاكيان، «خيسن» وكيل تسخيرى متهم، خبرنگاران هلند، مصدومان شيميايى از ايران و عراق و همچنين يكى از اعضاى آنسكام آغاز شد. در اين جلسه همكار ژاپنى آنراد به نام «آشيرو تاناكا» – متولد ۱۹۲۷ و تبعه ژاپن و مشاور تجارى- به جايگاه شهود فراخوانده شد و درباره چگونگى همكارى خود با آنراد شهادت داد. البته دولت هلند به وى مصونيت قضايى داده بود كه مبادا به جرم همكارى با آنراد دستگير شود. تاناكا اظهار كرد كه در سال ۱۹۸۴ به نيابت از آنراد ۱۴۰۰ تن مواد شيميايى را از كارخانجات پارچه بافى آمريكايى و ژاپنى خريدارى كرده و با اخذ اعتبارنامه تجارى، اين محموله با گذر از بنادر ژاپن، ايتاليا و تركيه در عراق وصول شده است. هرچند كه در آن زمان محدوديت هاى بين المللى صدور كالا براى برخى كشور هاى حوزه خاورميانه و ازجمله ايران و عراق وجود داشته اما اين محموله بدون هيچ ممانعتى به مقامات عراقى تحويل داده شده است. تاناكا در اين جلسه دادگاه در پاسخ به اين سئوال كه تا چه حد بر نظر خود مبنى بر همكارى آنراد با صدام در فروش مواد شيميايى براى ساخت سلاح هاى شيميايى پافشارى مى كند اظهار داشت كه در زمان خريد اين مواد شيميايى، توليد كنندگان به وى توضيح داده بودند كه اين مواد مى تواند براى ساخت سلاح هاى شيميايى هم مورد استفاده قرار بگيرد ضمن آنكه آنراد از وى خواسته بود كه مسئله خريد اين محموله و ارسال آن به عراق كاملاً مخفى بماند.» مرادى افزود: «در سومين جلسه دادگاه كه روز شنبه برگزار شد شاكيان پرونده – ۱۵ نفر از اتباع ايرانى و ۴ نفر از اتباع عراقى به نمايندگى  از تمام مصدومان شيميايى ايران و عراق- در دادگاه حاضر شدند و شكايت خود را به محضر دادگاه تقديم كردند، البته پيش از تقديم شكايت نامه مصدومان شيميايى، وكيل مدافع شاكيان از فيلمى خبر داد كه از مصدومان شيميايى شهر سردشت تهيه شده است. قاضى و دادستان پرونده خواستار نمايش اين فيلم شدند كه البته با اعتراض وكيل مدافع تسخيرى آنراد مواجه شد اما به هر حال اين فيلم به نمايش درآمد چون نظر بر آن بود كه در جريان ادامه دادگاه و تكميل سير پرونده موثر است.» به گفته مرادى ۱۵ نفر از مصدومان شيميايى ايران كه به نمايندگى از سوى جانبازان شيميايى ايرانى و از آبادان، كرمانشاه، سردشت، اشنويه و روستاى آلوت (اطراف سردشت) در اين دادگاه حاضر شده بودند در فاصله سنى ۱۹ تا ۵۵ سالگى قرار داشتند و علاوه بر آنكه اغلب اعضاى خانواده خود را نيز بر اثر مصدوميت شيميايى از دست داده بودند، دچار ضايعات شديد شيميايى، پوستى، اعصاب و تنفسى بودند. آنان در شكايت نامه اى كه به محضر دادگاه هلند تقديم كردند خواستار پرداخت و تامين غرامت معنوى شده بودند كه مى بايد توسط دولت عراق به عنوان عامل اصلى از دست رفتن سلامتى خود و خانواده شان به آنان پرداخت مى شد. مرادى اشاره كرد كه ميزان خسارت مادى پس از صدور حكم دادگاه تعيين خواهد شد.
اظهارات تنها شاهد دادگاه آنراد ۶۳ ساله بى ترديد بر محكوميت او مى افزايد. آنراد در دفاعيان خود مدعى شده كه از چگونگى مصرف اين مواد بى اطلاع بوده درحالى كه در مداركى كه عليه وى به دادگاه لاهه ارائه شده اين واقعيت انكارناپذير است كه درصد بيشتر مواد شيميايى ـ عمدتاً «تيودى گليكول» كه مورد استفاده صنايع نساجى و چرم سازى بوده و در تركيب با جوهر نمك به گاز خردل تبديل مى شود ـ از شركت آمريكايى آلكولات واقع در بالتيمور آمريكا، چند شركت اروپايى و ژاپنى خريدارى شده و از طريق بندر آنوت بلژيك، بندر عقبه اردن و بنادر ايتاليا و تركيه به عراق و مستقيماً به مجتمع المثنى در نزديكى شهر سامرا ارسال مى شده است. آنراد از اين مراحل نقل و انتقال مطلع بوده و در واقع اعطاى مصونيت سياسى به وى از سوى دولت عراق ـ پس از آنكه مورد تعقيب دولت آمريكا قرار گرفت ـ همكارى وى در دهه ۸۰ ميلادى با اين دولت بوده است.

• هيچ پرونده اى مفتوح نيست
در طول هشت سال جنگ تحميلى عراق عليه ايران بيش از ۴۵۰ شركت وابسته به كشورهاى انگليس، آلمان، هلند، آمريكا و مصر درساخت مجتمع هاى توليد سلاح شيميايى، فروش مواد شيميايى براى ساخت اين سلاح ها و اعزام كارشناسان به كشور عراق، با دولت صدام حسين همكارى كردند كه از شاخص ترين آنها مى توان به شركت هاى كارل كولب (آلمان)، پروساگ (آلمان)، دبليو اى تى (آلمان)، الكالل اينترنشنال (آمريكا)، ميد اينترنشنال، اورومك و شفيلد فورج مسترز اشاره كرد. در حال حاضر پرونده اى در هيچ دادگاه بين المللى عليه اين شركت ها مفتوح نبوده چرا كه سازمان هاى بين المللى، گشايش چنين پرونده هايى را آفتى بر روابط سياسى دولتين تلقى مى كنند. دولت ايران هم تاكنون موفق نشده كه پرونده كارشناسى و مبسوطى عليه اين شركت ها كه مى توانند در زمره متهمان درجه دوم در پرونده جنايات جنگى صدام حسين به شمار بيايند، تشكيل دهد. دكتر شهريار خاطرى مدير امور بين الملل انجمن حمايت از قربانيان سلاح هاى شيميايى در گفت وگو با شرق مى گويد: «پرونده منسجمى وجود ندارد. در هر شعبه دادگاه ايران يك پرونده با چند شكايت گشوده شده كه در واقع هيچ است. زيرا افرادى كه اين پرونده ها را در دست دارند به هيچ وجه در بحث پيگيرى شكايات بين المللى و حقوق بين الملل و بحث محكوميت جنايتكاران جنگى صاحب نظر نيستند.پرونده فعلى عليه فرانس وان آنراد هم هنر دولت هلند بوده كه صرفاً بعد از دستگيرى آنراد در عراق توسط نيروهاى آمريكايى، در سال ۲۰۰۳ و به دنبال پيگيرى دولت هلند در بحث محكوميت صدام نسبت به بمباران شيميايى شهر حلبچه عراق، تشكيل شده است. اما اينكه چطور پاى مصدومان شيميايى ايران هم به اين پرونده باز شده به فعاليت نهادهاى غيردولتى بازمى گردد كه در نهايت دادستان پرونده از وضعيت مصدومان شيميايى در ايران هم مطلع شد و دو بار در سال ۸۴ براى بازديد از مناطق شيميايى شده ايران و مشاهده مدارك مصدومان شيميايى به ايران سفر كرد و در نهايت شكايت مصدومان ايران هم در اين پرونده گنجانده شد.»
دكتر خاطرى ابراز نگرانى مى كند كه حكم محكوميت آنراد صرفاً ناظر بر تخلف وى از مقررات صادرات كالا به عراق باشد كه تعهد به آن در دهه ۸۰ ميلادى براى تمام دولت ها لازم الاجرا بوده است. به اعتقاد وى، فروش اين مواد شيميايى بايد در زمره جنايات جنگى تلقى شود تا بتوان از اين مسير، ساير فروشندگان و دست اندركاران ساخت مجتمع توليد سلاح هاى شيميايى در عراق را به پاى ميز محاكمه كشانيد.
• بيش از ۱۹ هزار تن مواد شيميايى
براساس گزارش سازمان ملل متحد _ ۲۰۰۳ _ ميزان مواد شيميايى كه در دوران جنگ توسط عراق و در بمباران هاى شيميايى عليه ايران مورد استفاده قرار گرفته بيش از ۱۹ هزار تن برآورد شده است؛ ۱۸ هزار و ۵۰۰ تن گاز خردل، ۱۴۰ تن گاز تابون (اعصاب) و ۶۰۰ تن گاز سارين (گاز كشنده عصبى). به گفته دكتر خاطرى در فاصله ۸سال جنگ تحميلى بيش از ۳۵۰ مورد بمباران شيميايى عليه مناطق نظامى و مسكونى ايران صورت گرفته كه وسعتى از مرز شمال غرب كشور _ اشنويه _ تا جنوبى ترين مرز _ فاو و دهانه خليج فارس _ را شامل مى شده است. بيش از يك ميليون نفر از افراد نظامى و غيرنظامى ساكن در اين مناطق در معرض گازهاى شيميايى استفاده شده توسط عراق قرار گرفتند و بيش از ۶۵۰۰ شهيد، ۱۰۰هزار مصدوم شيميايى و ۵۴ هزار جانباز شيميايى بر جاى ماندند. ميزان خسارات ايران در جنگ تحميلى حدود يك هزار ميليارد دلار برآورد شده، هر چند كه خسارات ناشى از مصدوميت هاى شيميايى كه به ازكارافتادگى قربانيان، هزينه هاى درمان يا تامين رفاه آنان مربوط مى شود از اين رقم تفكيك و محاسبه نشده است.
• غفلت، سكوت
خاطرى مى گويد: «پرونده شكايت جانبازان شيميايى مسكوت مانده و گرفتار مشكلات سياسى شده است. يعنى اين پرونده ها قابليت اين را دارد كه چنانچه دولت ايران با يكى از كشورهاى دست اندركار ساخت سلاح هاى شيميايى عراق دچار مشكل شد، آن پرونده را رو كند. به نظر من عمدى در مسكوت ماندن پرونده ها نيست. غفلت است. در خوشبينانه ترين حالت غفلت است.»

اصالت:
http://www.sharghnewspaper.com/840920/html/societ.htm

Advertisements

Written by State-of-Siege

مه 15, 2008 در 2:19 ق.ظ.

نوشته شده در جنگ ایران و عراق

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: