حكومت نظامی

ماهرانه در جنگ است ناخدای استبداد با خدای آزادی

زندانی‌ها از اوين‌ می‌گويند

with one comment

شايد هم‌ به‌ قول‌ حقوقداني‌ كه‌ در زندان‌ گلستان‌ همراه‌ ترانه‌ بني‌يعقوب‌، خبرنگار سايت‌ كانون‌ زنان‌ ايراني‌ بوده‌: هرگز نبايد چهره‌ واقعي‌ زندان‌ را زماني‌ كه‌ مسوولان‌ زندان‌ خبر از بازديد گروهي‌ از آن‌ دارند باور كرد. در اين‌ مواقع‌ معمولا همه‌ جا شسته‌ و نظافت‌ مي‌شود. در اين‌ بازديدها بارها به‌ زندانيان‌ گوشزد مي‌شود كه‌ خوش‌ برخورد باشند و از اوضاع‌ گلايه‌اي‌ نكنند. اين‌ وضع‌ معمول‌ زندان‌هاي‌ كشور در هنگام‌ بازديد مسوولان‌ و يا افراد ديگر است‌. اما واقعيت‌ و چهره‌ اصلي‌ زندان‌ چيز ديگري‌ است‌. بخشي‌ از اين‌ واقعيت‌ را شايد بتوان‌ در گفته‌هاي‌ محبوبه‌ عباسقلي‌ زاده‌، روزنامه‌ نگار و فعال‌ امور زنان‌ كه‌ سال‌ گذشته‌ مدتي‌ را مهمان‌ اوين‌ بود، شنيد، او مهمترين‌ نقض‌ حقوق‌ زنان‌ در اوين‌ را بحث‌ تبعيض‌ جنسيتي‌ مي‌داند و مي‌گويد: دسترسي‌ مردان‌ اوين‌ به‌ امكانات‌ رفاهي‌، تفريحي‌، تغذيه‌ و سلامت‌ به‌ مراتب‌ بيشتر از زنان‌ است‌ و تغذيه‌ بخش‌ عمده‌ اين‌ تبعيض‌ را شامل‌ مي‌شود. غذاي‌ هر دو بخش‌ در يك‌ آشپزخانه‌ پخت‌ مي‌شود و از آن‌ لحاظ‌ فرقي‌ نيست‌، اما زنان‌ به‌ جهت‌ فقر آهن‌ و مسائل‌ زنانگي‌شان‌ به‌ غذاهاي‌ حاوي‌ آهن‌ و قرص‌هاي‌ ويتامين‌ احتياج‌ دارند و اين‌ در حالي‌است‌ كه‌ نه‌ تنها اين‌ موارد در جيره‌ غذايي‌شان‌ لحاظ‌ نمي‌شود بلكه‌ بوفه‌ زنان‌ نيز متنوع‌ نيست‌ تا بتوانند از آنجا خريد كنند، در حالي‌ كه‌ بوفه‌ مردان‌ مملو از انواع‌ غذاهاي‌ گوشتي‌ و ميوه‌هاي‌ فصل‌ است‌. عباسقلي‌ زاده‌ اضافه‌ مي‌كند: اكثر زندانيان‌ بند زنان‌ اوين‌ را آسيب‌ ديدگان‌ قشر فقير جامعه‌ تشكيل‌ مي‌دهند و طبيعتا دختر فراري‌ يا زني‌ قاتل‌ همسر كه‌ مطرود خانواده‌ است‌، يا شهرستاني‌هاي‌ فقير توان‌ آمدن‌ به‌ تهران‌ را ندارند، پول‌هاي‌ 30، 40 هزارتوماني‌ همراه‌ نخواهند داشت‌، در حاليكه‌ بوفه‌هاي‌ اوين‌ چه‌ بند زنان‌ و چه‌ بند مردان‌ قيمت‌ها دو برابر خارج‌ از زندان‌ است‌ . علاوه‌ بر اين‌ها كمبود لباس‌ هم‌ هست‌: بسياري‌ از افراد پس‌ از دستگيري‌ در خيابان‌ و طي‌ كردن‌ مراحل‌ اداري‌ محكوم‌ شدن‌ به‌ حبس‌، مستقيما روانه‌ زندان‌ مي‌شوند و بدون‌ لباس‌ فصل‌ گرما و سرما مي‌مانند. اين‌ مساله‌ در مورد لباس‌ زير زنان‌ هم‌ صادق‌ است‌ كه‌ در بند زنان‌ امكاناتي‌ براي‌ تهيه‌ آن‌ فراهم‌ نشده‌ است‌ و باعث‌ بروز بيماري‌هاي‌ عفوني‌ مي‌شود. اين‌ موارد البته‌ از سوي‌ مسوولان‌ زندان‌ پذيرفته‌ نمي‌شود. سهراب‌ سليماني‌ ، رئيس‌ محل‌ اداره‌ زندان‌هاي‌ استان‌ تهران‌ در پاسخ‌ به‌ اين‌ ادعاها از ارائه‌ لباس‌ زير، نوار بهداشتي‌ و پوشك‌ بچه‌ به‌ صورت‌ رايگان‌ خبر مي‌دهد و مي‌گويد: زنداني‌ها سهميه‌ هفتگي‌ صابون‌ و حوله‌ و قند وچاي‌ هم‌ دارند كه‌ البته‌ آن‌ چه‌ ما از زنداني‌ها شنيديم‌ اين‌ است‌ كه‌ لباس‌ زير فقط‌ در بدو ورود به‌ آنها داده‌ مي‌شود و چنانكه‌ خود سليماني‌ گفت‌: لباس‌ در بوفه‌ زندان‌ها به‌ فروش‌ نمي‌رسد. مرتضي‌ الوندي‌ ، رئيس‌ اداره‌ پژوهش‌ سازمان‌زندان‌هاي‌ كشور نيز در رابطه‌ با ورزش‌ زنان‌ و اعتراضي‌ كه‌ به‌ هواخوري‌هاي‌ زنان‌ است‌ مي‌گويد: زندانيان‌ به‌ نسبت‌ امكانات‌ موجود در جامعه‌ داراي‌ شرايط‌ بهتري‌ نسبت‌ به‌ كل‌ جامعه‌ هستند و اين‌ در حالي‌ است‌ كه‌ آنچه‌ ما در اوين‌ ديديم‌ يك‌ سالن‌ با سه‌ ميز پينگ‌ پنگ‌ و 6 دستگاه‌ بدنسازي‌ بود و البته‌ يك‌ زمين‌ سيماني‌ كوچك‌ محصور در ديوارهاي‌ بلند و بدون‌ هيچ‌ درخت‌ و سبزي‌ كه‌ هم‌ زمين‌ واليبال‌ بود با توري‌ كه‌ بند لباس‌ زنداني‌ها شده‌ است‌ و هم‌ مكاني‌ براي‌ شست‌ و شوي‌ لباس‌ و خشك‌ كردنشان‌ بود و هم‌ هواخوري‌. اين‌ امكانات‌ در حالي‌ است‌ كه‌ بنا به‌ گفته‌ عباسقلي‌زاده‌ بند مردان‌ اوين‌ مجهز به‌ زمين‌ واليبال‌ و فوتبال‌ است‌ و بخش‌ هواخوري‌ هم‌ جدا است‌. مدير زندان‌ اوين‌ به‌ ما گفت‌ در هواخوري‌ هميشه‌ بازاست‌ و هر دو سالن‌ يك‌ هواخوري‌ دارد. يعني‌ هر 220 نفر يك‌ حياط‌ حدودا 35 تا 40 متري‌ و تاكيد كرد كه‌ هواخوري‌ مردان‌ هم‌ به‌ همين‌ اندازه‌ است‌. اما فرق‌ مردان‌ و زنان‌ اين‌ است‌ كه‌ به‌ گفته‌ رشيدي‌ ، مدير داخلي‌ زندان‌ اوين‌ زنداني‌هاي‌ مرد در روزهاي‌ تعطيل‌ و عصرها مي‌توانند از زمين‌ فوتبال‌ و محوطه‌ باز و سر سبز اوين‌ استفاده‌ كنند و زنان‌ چنين‌ امكاني‌ را در اختيار ندارند. چون‌ به‌ هر حال‌ آنها زن‌ هستند و ماموران‌ و كاركنان‌ اوين‌ هميشه‌ در محوطه‌ هستند ونمي‌شود كه‌ زن‌ها را بيرون‌ آورد. به‌ رشيدي‌ مي‌گويم‌ اين‌ همه‌ زمين‌ وسيع‌ در اوين‌ است‌ نمي‌شود براي‌ زنان‌ هم‌ مكان‌ بزرگتر و دل‌ بازتري‌ درست‌ كنيد؟ جواب‌ مي‌دهد: اوين‌ پستي‌ و بلندي‌ زياد دارد. نمي‌شود. گلايه‌هاي‌ برخي‌ زندانيان‌ كه‌ آرام‌ و مخفيانه‌ با ما درد دل‌ مي‌كردند، گواه‌ ديگري‌ بر حرف‌هاي‌ عباسقلي‌زاده‌ است‌. آنها در برخي‌ از موارد از سالم‌ نبودن‌ غذاي‌ زندان‌ گله‌ داشتند و ادعا مي‌كردند فقط‌ موقع‌ بازديد به‌ ما غذاي‌ خوب‌ داده‌ مي‌شود، از كمبود ميوه‌، سبزي‌ و لبنيات‌ شاكي‌ بودند و مي‌گفتند به‌ ما وعده‌ مرخصي‌ سه‌ ماهه‌ داده‌اند اما هيچ‌گونه‌ رسيدگي‌ نمي‌شود و حتي‌ اجازه‌ صحبت‌ با مديريت‌ و معاونت‌ زندان‌ را هم‌ نداريم‌! وقتي‌ برخي‌ از اين‌ مسائل‌ را با عباسعلي‌ خامي‌زاده‌ رئيس‌ زندان‌ اوين‌ در ميان‌ گذاشتيم‌ او بيمارستان‌ و مدرسه‌ و اتاق‌هاي‌ ملاقات‌ و سالن‌هاي‌ بازسازي‌ شده‌ و كلاس‌هاي‌ حرفه‌آموزي‌ و سرويس‌هاي‌ بهداشتي‌ تميز اوين‌ را به‌ يادمان‌ آورد و گفت‌. اين‌ها واقعيت‌ ندارند. خودتان‌ كه‌ همه‌ چيز را ديديد.از خامي‌ زاده‌ پرسيديم‌: چرا بايد زندانيان‌ و وكلا چيزي‌ را بگويند كه‌ خلاف‌ واقعيت‌ است‌؟گيريم‌ زنداني‌ داراي‌ مشكلات‌ روحي‌ است‌، پس‌ از آزادي‌اش‌ چرا بايد چنين‌ حرفي‌ را بزند؟ رئيس‌ زندان‌ اوين‌ گفت‌: نگاه‌ بد جامعه‌ به‌ مقوله‌ زندان‌ و زندانبانان‌ باعث‌ بيان‌ چنين‌ مواردي‌ مي‌شود. اين‌ چند ساله‌ زندان‌ خيلي‌ تغيير كرده‌ و وقت‌ آن‌ رسيده‌ كه‌ مردم‌ و جامعه‌ هم‌ نگاهشان‌ را تغيير دهند.

منبع: روزنامه اعتماد ملي ۹ اسفند ۱۳۸۴

Advertisements

Written by State-of-Siege

مه 9, 2008 در 8:21 ق.ظ.

نوشته شده در حقوق بشر

یک پاسخ

Subscribe to comments with RSS.

  1. آب در کوزه و …
    مي دوني چقدر دنبال اين مطلب گشتم ؟
    دستت درد نکنه

    zagheh

    اوت 16, 2008 at 5:00 ب.ظ.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: