حكومت نظامی

رژیمی که با توحشی مثال زدنی، شیوه های سرکوب قرون وسطایی را به کار می‌گیرد و تمامی موازین انسانی و ایمانی را زیر پا می‌گذارد؛ رژیمی که رهبرش در منبر نمازجمعه مردم را تهدید به قتل می‌کند و خون راهپیمایی کنندگان را گردن خودشان می‌داند؛ رژیمی که خود را پرچمدار ظلم ستیزی معرفی می‌کند و پیوسته رفتار اسرائیل علیه فلسطینیان را محکوم می‌کند ولی با توسل به سیاست یک بام و دو هوا، جنایت علیه شهروندانش را حق مسلم خود می‌داند؛ رژیمی که می‌داند جهان تصاویر این برخوردهای ضد بشری را می‌بیند، اما باز بی‌شرمانه به خشونت افسارگسیخته دست می‌یازد. رژیمی با این اوصاف، تردید هر عقل سالمی را
«در مورد برنامه اتمی اش» برمی‌انگیزد چرا که کوچکترین احتمال دستیابی چنین رژیمی به بمب اتمی، بزرگترین تهدید علیه نظم و امنیت جهانی خواهد بود.