حكومت نظامی

داستان از آنجا شروع شد که یک روز مطلبی درباره ویندوز لایو رایتر دیدی و این دیدن همان و همه وسوسه وبلاگ‌دار شدن همان!

حالا باید یکی از دو نیکویی را انتخاب می‌کردی؛ بلاگر یا وردپرس و تو می‌خواستی وبلاگت سیاسی باشد و چون می‌گویند گوگل اطلاعات کاربرانش را ذخیره می‌کند،  پس وردپرسی شدی.

و فقط چند روز کافی بود تا با این لایو رایتر‌ هلو! 500 تا پست بفرستی به وبلاگت و با اینکه مطالب عاریتی بود و مال تو نبود، ولی درد تو که بود رنج تو که بود و تو شاید برای تسکین آلام خودت از دیدن این‌همه بی عدالتی و دین فروشی و ریاکاری و ظلم و دروغگویی؛ این وبلاگ را ثبت کردی، پس به بالا و پایین شدن آمار وبلاگت بی اعتنا بودی.

ولی یک روز یک شیر پاک خورده‌ای دو تا از پست‌های وبلاگت را بالاترینی کرد و تو به یکباره فاز ترکاندی!
و این حتا برای تو، برای تو که وبلاگت بیشتر انعکاسی است تا تالیفی، آنچنان تجربه خوشایندی را رقم زد که عزم کردی بالاترینی شوی و شدی.

قبلا در کتاب‌ معارف دبیرستان خوانده بودی که انسان‌ها «میل به جاودانگی» دارند و حالا با خودت می‌گویی شاید این همان میل به جاودانگی است که باعث شده پست‌های وبلاگ را در بالاترین لینک کنی تا همان آماری را که به آن بی‌اعتنا بودی بالا و بالاتر ببری؟

هر چه هست تا چند صباحی همه وسوسه‌های زمین را فراموش کرده و با خودت می‌گویی:

بالاترین را عشق است!
 
لینک مطلب در بالاترین