حكومت نظامی

نامه‌ی دكتر محمد ملكی به كميته‌ی حقوقِ بشر سازمانِ ملل متحد

بسم‌الحق
با نامِ آزادی، آگاهی و عدالت
بنـی‌آدم اعضـای يـك‌پيكرنـد / كـه در آفرينش ز يك گـوهرند
چو عضوی به‌درد آورد روزگار / دگـر عضـوهـا را نمانـد قـرار
«به دانشجويان و ديگر مبارزان زندانی»

اعضای محترم كميته‌ی حقوقِ بشر سازمانِ ملل متحد
گويا قرار است از روز 15 مارس 2004 ميلادی برابر با 25 اسفند 82 در ژنو گردهم آييد تا با بررسی گزارشهای آقايان لوئی ژوانه و ليگابو و ديگران در مورد وضع حقوقِ بشر در ايران اظهارنظر و تصميم‌گيری نماييد.
به‌نامِ يك ايرانی و يكی از ميليونها انسانی كه حقوقِ انسانی‌اش مورد تجاوز قرار گرفته چندی پيش نامه‌ی سرگشاده‌ای به خودِ خدا نوشتم و حال به شما كه مدعی دفاع از حقوقِ بندگان خدا هستيد می‌نويسم، با اين اميد كه مؤثر باشد و تصميمی اساسی برای نجاتِ ملتِ زير ستم ما كه در نظام ولايی از آنچه در اعلاميه‌ی جهانی حقوق بشر و حتی حقوقی كه در قانونِ اساسی ايران آمده محروم است اتخاذ فرماييد.
آگاهيد كه ربع قرن قبل مردم ايران عليه نظامی كه به حقوقِ آنها تجاوز می‌كرد شوريدند تا سرنوشت خود را به‌دست گيرند، اما چنين نشد و كم‌كم جمعی از روحانيون و وابستگان آنها تمامِ اهرمهای قدرت را در دست گرفتند و با ادعای الهی بودنِ نظامِ ولايی و اينكه وظيفه‌ی مردم در اين نظام تنها تأييد نظام است نه تعيين آن، كوچكترين ارزشی برای مردم قائل نيستند و به‌همين دليل هر مخالف و دگرانديشی را از پيش پای خود برمی‌‌دارند و كوچكترين اهميتی به حقوقِ انسانها نمی‌دهند. اگر نظری به تعدادِ زندانيها و شكنجه‌شده‌ها و اعدامی‌هايی كه تنها به جرمِ اظهارعقيده و مخالفت و دگرانديشی در اين نظام حقوقِ آنها پايمال شده بيفكنيد بر شما روشن خواهد شد كه در ايران هيچ‌گاه چيزی به‌نام رعايتِ حقوق بشر مطرح نبوده است. اكنون برای هزاران خانواده كه عزيزان خود را از دست داده‌اند و ديگر قربانيان نقض حقوق بشر در ايران روشن نيست اطلاعاتی كه در اختيار شماست تا چه حد نشان‌دهنده‌ی وضع ايران و تجاوز مكرر حاكمان به حقوق انسانهاست و گزارشهايی كه از سوی فرستادگان شما آقايان لوئی ژوانه و ليگابو و ديگران تهيه‌شده چقدر با واقعيتهای موجود هماهنگ است. نظامی كه تمامِ امكانات و عواملِ خود را به‌كار می‌گيرد تا اعمالِ خلاف و ضدبشری و غيرقانونی خود را پنهان كند و به عهد و پيمانهای بين‌المللی به‌هيچ‌وجه پايبند نيست، مطمئن باشيد كه با به‌كارگيری انواع ترفندها و فريبكاريها نگذاشته و نخواهد گذاشت عمق فاجعه‌ای كه در ايران در اين 2۵ سال اتفاق افتاده و می‌افتد بر شما روشن گردد.
بنابراين به‌عنوان يكی از قربانيان فاجعه‌ی عظيم نقض حقوقِ بشر در ايران پيشنهاد می‌كنم:
1ـ هیأتی مركب از حقوقدانان جهانی شناخته شده و مدافعان حقوق بشر را تعيين فرماييد تا به پرونده‌ی تمام كسانی كه از سال 60 تا امروز به اتهامات دگرانديشی و مخالفت و در حقيقت گفتن و نوشتن و اظهار عقيده تحت تعقيب قرار گرفته‌اند رسيدگی تا روشن گردد در اين پرونده‌سازی‌ها و محاكمات و محكوميتها تا چه حد حقوقِ قانونی و بشری آنها رعايت گرديده است.
2ـ پرونده‌ی كليه‌ی كسانی كه در اين نظام به‌وسيله‌ی دادگاه انقلاب محكوم به اعدام يا زندان شده‌اند بررسی گردد تا معلوم شود در چند درصد آنها ابتدايی‌ترين حقوقِ يك متهم يعنی تعيين وكيل و حق دفاع از خود رعايت گرديده است.
3ـ فاجعه‌ی قتل‌عام زندانيان در سال 1367 (اسناد آنها در كتاب خاطرات آيت‌الله منتظری قائم‌مقام رهبری در آن زمان موجود است) را به‌جد پيگيری فرماييد تا روشن گردد براساسِ كدام معيار حقوقی و به‌دستور چه‌كسی يا چه‌كسانی هزاران زندانی را كه در حالِ گذراندنِ دوره‌ی محكوميت خود بودند به جوخه‌ی اعدام سپردند؟
4ـ با مطالعه‌ی پرونده‌ها روشن كنيد چند نفر از زندانيان زيرشكنجه مرده‌اند و تحقيق شود كه آيا به زندانيان زن قبل از اعدام تجاوز شده است و در صورت تجاوز به چه تعداد از آنها؟
5ـ چرا پس از گذشت حدود 3 سال از دستگيری و زندانی و شكنجه شدن ملی ـ مذهبی‌ها و وابستگان به نهضت آزادی و محاكمه‌ی آنها و گرفتن وثيقه‌های سنگين تكليف آنها را روشن نمی‌كنند و تا كی بايد اين افراد در بلاتكليفی به‌سر برند؟!
6ـ بالاخره با كدام جُرم آقايان رضا عليجانی، تقی رحمانی و هدی صابر را كه هم‌پرونده‌ای ديگر زندانيان ملی ـ مذهبی هستند 10 ماه است در زندان نگاه داشته‌اند و تكليف آنها را روشن نمی‌كنند؟
دكتر محمد ملكی – استاد دانشگاه
14 مارس 2004 برابر با 24 اسفند 1382
doctormaleki@yahoo.com
رونوشت:
- آقای دكتر عبدالكريم لاهيجی (رييس جامعه دفاع از حقوق بشر ايران و نايب رييس فدراسيون بين المللی جامعه های حقوق بشر)
- خانم شيرين عبادی (برنده‌ی جايزه‌ی صلح نوبل)

اصالت: